Łokieć tenisisty

Łokieć tenisisty występuje najczęściej w przedziale wiekowym 30-65 lat. Ma zdecydowane powiązanie z pracą przy komputerze, wykonywaniu zawodów wymuszających powtarzające się często ruchy nadgarstka . Pomimo nazwy sugerującej związek z uprawianiem gry w tenisa – tylko ok. 10% graczy cierpi na tę dolegliwość. Dotyczy to zwłaszcza osób rozpoczynających naukę gry, którzy nie mają jeszcze doskonale wyćwiczonej techniki uderzeń i generują ruch z nadgarstka zamiast z tułowia i barku. Rozkład sił jest nierównomierny, a wytworzone podczas odbicia piłki tenisowej wibracje dodatkowo przeciążają miejsce przyczepu mięśni.
Łokieć tenisisty w 80-90% przypadków  podlega procesowi samoleczenia  w okresie około 12 miesięcy.

Objawy

ból odczuwany po bocznej stronie stawu łokciowego,
tkliwość tkanek podczas badania palpacyjnego,
ból nasila się podczas aktywności wyprostnej nadgarstka,
trudności podczas wykonywania prostych czynności jak podanie ręki na przywitanie, podniesienie szklanki  z napojem itp.

Leczenie

Dotychczasowe standardy leczenia “łokcia tenisisty” opierają się na zastosowaniu fizykoterapii (laseroterapii, ultradźwięków, krioterapii) .Czasami niektórzy ortopedzi zalecają unieruchomienie stawu w celu jego odciążenia oraz iniekcje ze środka przeciwzapalnego.
Efekty  standardowego leczenia łokcia tenisisty bywają różne. Wielu pacjentów uskarża się na brak widocznej poprawy lub też poprawa jest niewielka lub krótkotrwała. Leczenie ,,łokcia tenisisty” wymaga dużo precyzji ze strony lekarza i terapeuty oraz konsekwencji i cierpliwości ze strony pacjenta.

Ostatnia aktualizacja: