Łysienie plackowate

-choroba skórna o nieustalonej dotąd etiopatogenezie. Cechuje się występowaniem przejściowych lub trwałych ognisk wyłysienia, w obrębie których skóra nie jest zapalnie zmieniona. Dotyczy 2% pacjentów zgłaszających się do dermatologa. Z uwagi na częste występowanie długotrwałego i rozległego wyłysienia, łysienie plackowate może doprowadzać do poważnych zaburzeń psychologicznych, spowodowanych brakiem akceptacji swojego wyglądu.

Choroba może pojawić się w każdym momencie życia. Postęp choroby może doprowadzić do całkowitej utraty owłosienia skóry głowy, brwi, rzęs, włosów łonowych i pozostałego owłosienia. W ciężkich przypadkach chorobie tej często towarzyszą zmiany paznokciowe o rozmaitej morfologii i nasileniu, będące niekorzystną cechą prognostyczną.

Występowanie

Schorzenie to najczęściej rozwija się u nastolatków i młodych ludzi dorosłych, po dwudziestym roku życia
Schorzenie to może także rozwinąć się u dzieci i ludzi starszych, ale u osób starszych jest to dość rzadkie
Kobiety częściej dotknięte są tym schorzeniem niż mężczyźni (hipotetycznie, może to mieć związek z oddziaływaniem estrogenu na system immunologiczny organizmu)
Tylko 7% pacjentów całkowicie traci włosy
Schorzenie to może mieć charakter okresowy

Przyczyny

Wymieniane przyczyny powstawania tego schorzenia maja charakter hipotetyczny:
Stres psychologiczny (stres długotrwały lub pojedynczy, bardzo stresujący incydent)
Predyspozycje genetyczne (wcześniej w rodzinie niekoniecznie musiało się objawiać to schorzenie, ale ktoś z rodziny mógł być nosicielem tego rodzaju genów)
Schorzenie to najczęściej rozwija się w rodzinach, w których występują także inne schorzenia i choroby, takie jak: alergie, astma, katar sienny, egzema, bielactwo, tarczyca, cukrzyca, anemia złośliwa, choroba Addisona...
Schorzenie to może być wynikiem infekcji wirusowej lub bakteryjnej
Przemiany hormonalne (schorzenie to może się cofać lub odnawiać w okresie przemian hormonalnych: dojrzewanie, ciąża, przekwitanie...)
Fizyczne uszkodzenia ciała (związany z tym bardzo silny stres psychologiczny)
Długoterminowy kontakt z pewnymi chemikaliami (np. praca w zakładach chemicznych)
Zmiany por roku (osoby dotknięte tym schorzeniem donoszą, ze w zimie nasilają się objawy schorzenia; latem natomiast następuje częściowy odrost włosów)

Diagnoza

Nie istnieje żaden test diagnostyczny, który wskazywałby jednoznacznie na zaistnienie tego schorzenia
Diagnozę stawia się poprzez eliminacje innych schorzeń oraz obserwacje danego pacjenta
Czasem dokonuje się biopsji skory w miejscu schorzenia
Czasem dokonuje się analizy włosa

Charakterystyka

Przyjmuje się, że schorzenie to jest wynikiem zaburzeń systemu immunologicznego danego osobnika
System immunologiczny zaczyna z jakichś przyczyn atakować i niszczyć własne komórki organizmu, biorąc je pomyłkowo za "obce". Następuje wypadanie włosów
Mieszek włosowy staje się bardzo mały, włos nie wyrasta ponad skórę głowy
Mieszki włosowe nie zanikają całkowicie, bez względu na wielkość obszaru utraty włosów. Są one cały czas gotowe do normalnego funkcjonowania, po otrzymaniu odpowiedniego sygnału
Schorzenie to nie jest zaraźliwe

Przebieg schorzenia

Przebieg schorzenia jest całkowicie nieprzewidywalny
Schorzenie to może dotyczyć tylko jednej części ciała, zwykle głowy, lub tez innych owłosionych jego części
Na głowie mogą pojawić się tylko małe, pojedyncze łysiejące "placki". Mogą tez pojawić się większe połacie dotknięte choroba. W ciężkich przypadkach może nastąpić całkowita utrata włosów
Jeśli włosy wokół "placka" chorobowego łatwo poddają się wyciągnięciu, można spodziewać się rozszerzenia choroby
Odrost włosów może nastąpić spontanicznie, nawet bez leczenia. Może to nastąpić w krótszym lub dłuższym czasie, nawet po upływie wielu lat
Może zdarzyć się, ze odrastające włosy będą koloru siwego. Później jednak najczęściej odzyskują one swój właściwy kolor
Może nastąpić tez ponowna utrata włosów
U niektórych osób zmianom chorobowym mogą ulec także paznokcie
Schorzenie to często powoduje duży stres
Nie wpływa ono jednak na ogólny stan zdrowia pacjenta

Leczenie Naturalne

Najlepsze efekty uzyskuje się poprzez:
Masaż skóry głowy
Akupunktura
Leczenie ciepłem (w miarę wysoką temperaturą) np Sunlamp, Bioptron
Wyeksponowanie skóry głowy na słońce
Cynk w tabletkach. Niektórzy dermatolodzy łączą podawanie cynku z innymi metodami leczenia, Pestki dyni są naturalnym źródłem cynku. Dawki przyjmowania cynku powinny być ściśle określone przez lekarza. Cynk przyjmowany w dawkach zbyt wysokich jest toksyczny i może doprowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych,
Witaminy. Zwłaszcza witamina E. Przyjmowanie witamin powinno być uzgodnione z lekarzem. Przedawkowanie niektórych witamin może być szkodliwe dla organizmu. Może być ono nawet powodem wypadania włosów
Okłady z roztworu Aspiryny
Homeopatia
Zioła Chińskie
Olejek z wiesiołka dwuletniego
Olejek z ogórecznika
Olejek z czarnej porzeczki
Olej z siemienia lnianego
Tran rybi

Ostatnia aktualizacja: